Dziękuję! Dziękuję, dziękuję!
To była niewiarygodnie głupia rzecz.
- Chciałam, byś mnie ocalił. - Nie wiesz, jak łatwo mogłaś utonąć?
- Ocaliłeś mnie. - Głupie dziecko!
Mogliśmy oboje zginąć. Czy tak według ciebie wygląda żart?
Chcę ci podziękować za ocalenie życia.
Będę ci wdzięczna na wieki.
"/Historia może rozpocząć się od nowa.
Nasza historia może rozpocząć się od nowa. Po prostu rozpocznę od nowa."
Szkop idzie i rzuca się na nas na jebanym South End.
Albo lepiej, Trafalgar Square. Nikt tam nie mówi pieprzoną gwarą.
Nie możesz powiedzieć, "Podaj herbatnika", albo "Gdzie jest mój granat ręczny?"
Oni po prostu wzruszają ramionami. Bo oni też nas nienawidzą. O to właśnie chodzi.
Walczymy we Francji i Francuzi nas nienawidzą.
"Make me Home Secretary", rozgryzę to w pieprzoną minutę.
Mamy Indie i Afrykę, prawda?
Szkopy mogą mieć Francję, Belgię i co tam jeszcze chcą.
Kto w ogóle był kiedykolwiek w Polsce? To wszystko rozchodzi się o miejsce, imperium.
Chcą większego imperium, dajcie im tę dziurę, my zatrzymamy naszą,
i kończy się na tym, że "twoi wysoko postawieni krewni ci to załatwią"!
Pomyślcie o tym.
"/Najdroższa Cecilio. Historia może wznowić swój bieg.
Ta, którą planowałem podczas tamtego wieczornego spaceru.
Mogę znów stać się człowiekiem, który niegdyś przeszedł Surrey park
o zmierzchu w najlepszym garniturze, przechwalając się obietnicami życia.
Człowiek, który z klarowną pasją kochał się z tobą w bibliotece.
Historia może wznowić swój bieg.
Wrócę,
odnajdę cię, będę cię kochać,
ożenię się z tobą. I będę żyć bez hańby."
Czuć morze.
Niech to szlag.
- To jak coś z Biblii. - Jezu Chryste.
Dalej, niech wszyscy posprzątają ten bałagan.
Właśnie przybyliśmy, sir. Może pan nam powiedzieć, co mamy robić?
- Nic. Czekać. - Gdzie są statki?
Parę wczoraj przypłynęło, Luftwaffe rozwaliło je w diabły.
Straciliśmy 3.000 ludzi, kiedy zatopili "Lancastria".
Dowództwo, w swojej nieskończonej mądrości, odmawia nam wsparcia lotniczego.
Hańba, pieprzona katastrofa.
Nie, niech pan posłucha, chodzi o to, że ja powinienem wracać, rozumie pan.
Na tej plaży jest ponad 300.000 ludzi, szeregowcu. Musisz poczekać na swoją kolej.
Bądź wdzięczny, że nie jesteś ranny. Mam rozkaz zostawiać rannych.
Nie, nie, odpuść, gościu! Nigdy nie ufaj żeglarzowi na stałym lądzie.
Najlepiej umyć od tego ręce.
Tak nie może być.
Chryste.
Słyszycie mnie, chłopaki?
Wracam do domu!
Zabierz z naszych dusz napięcie i stres.
I niech nasze uporządkowane życie przyzna.
Piękno pokoju.
Oddychamy poprzez gorąc naszego pragnienia.
Przez chłód i balsam.
Niech zmysły się otępią, niech ciało odpocznie.
Mówi przez trzęsienie ziemi, wiatr i ogień...
wciąż mały głos spokoju...
Facet.
Muszę się czegoś napić.
Potrzebujesz tego. Jesteś blady.
Jest cały blady, widzisz?
Tam. Chodźcie.
Teraz to tylko chcę filiżanki herbaty.
Co ty robisz?
Wracam do domu! Chłopaku, wracam do domu!
Pieprzyć ich wszystkich! Pieprzyć ich wszystkich! Tych długich, wysokich i niskich.
Pieprzyć wszystkich sierżantów i chorążych. Pieprzyć wszystkich kaprali
i ich synów bękartów.
Ponieważ żegnamy się z nimi wszystkimi. Jako, że wczołgują się z powrotem do swoich kwater.
Nie dostaniesz awansu po tej stronie oceanu.
Więc rozchmurzcie się, chłopaki. Pieprzyć ich wszystkich!
Mike!
Czekaj, gościu.
Czekaj tu.
Może usiądziesz?
Jest tu tak gorąco.
Zdejmij buty.
Muszę wrócić. Obiecałem jej.
Wszystko naprawić.
I ona mnie kocha. Czeka na mnie.
Hej!
Czekaj, czekaj.
Hej, co zrobiłeś z butami?
- Na pewno dobrze się czujesz? - Nigdy lepiej się nie czułem.
Teraz to zastanawiam się, czy plaża naprawdę jest najlepszym miejscem na kolację.
- Nie jestem pewien, nie rozpoznaję tego. - Nie wiem.
- To się nada. - Nie.
- Nie, nie, to jest dalej. - Co jest?
Takie miejsce, które znam, stara chata z zewnętrznymi białymi ścianami i niebieską framugą.
A, tak. Zgadza się, to tam idziemy.
- To jest blisko. - Jesteśmy tam. To jest to.
Jesteśmy tu, gościu. Na dole.
Wszystko w porządku, gościu. W porządku.
Połóż głowę. Połóż głowę. O tak.
Okryj się. Ogrzej się.
Pożuj to. Ale cicho, bo wszyscy będą chcieli.
Spróbuj się przespać.
Odnajdę cię.
Będę cię kochać.
Ożenię się z tobą.
I będę żyć bez hańby.
Kocham cię. Wróć. Wróć do mnie.
- Robisz za dużo hałasu. - Co?
- Jaki hałas? - Wciąż krzyczysz.
- Niektórzy chłopcy się denerwują. - Co?
Chryste. Kiepsko wyglądasz.
Chodzi o to, że zdecydowałem jeszcze trochę zostać.
Spotykam się z kimś i zawsze każę jej czekać.
Posłuchaj. Posłuchaj mnie, facet.
Poszedłem na fajkę. Zgadnij, co widziałem!
Zabierają się z plaży.
Łodzie wróciły i facet zorganizował wymarsz na 7:00.
Odpływamy. Odpływamy do domu, kolego.
Więc prześpij się i koniec z przeklętymi krzykami.
- Dobrze? - Nie pisnę słówka.
Obudź mnie przed 7:00, dobrze? Dzięki wielkie.
Nie usłyszysz ode mnie ani jednego słowa. Obiecuję.
Londyn Trzy tygodnie wcześniej
Kółka łóżek powinny być równo i powinny być skierowane do wewnątrz.
Wczoraj znalazłam trzy, które nie były. Wiecie, kim jesteście.
Która z was była odpowiedzialna za odłożenie koców?
- Ja, siostro. - Sądzę, że nie wiesz,
- co zrobiłaś źle? - Nie, siostro.
Etykietami do wewnątrz, czyż nie?
- Tak, siostro. - Ułóż je jeszcze raz.
Siostro Tallis, chcę panią widzieć w biurze. Reszta jest wolna.
- Czy ta praca jest dla ciebie taka ważna, Tallis? - Bardzo ważna, siostro.
Wczoraj pomagałaś w operacji mężczyzny.
Kiedy się obudził z narkozy, pierwszą rzeczą, jaką zrobił,
było spytanie o Briony. Kim może być Briony?
- To ja, siostro. - Nie ma Briony.
Jesteś Tallis. Siostra Tallis. Zrozumiano?
Tak, siostro.
Nie ma Briony.
Tu wiadomości BBC. A oto najnowsze wiadomości.
BEF, razem z francuskimi sojusznikami walczą w desperackiej bitwie
w północnej strefie frontu zachodniego.
Alianckie siły nie tracą jedności i ich morale jest wysokie.
RAF wciąż daje tyle wsparcia, ile może
siłom alianckim w północno wschodniej Francji i Belgi. Na torach kolejowych, drogach,
mostach wrogie siły są wciąż atakowane, wczoraj...
Dzięki. Nigdy nie potrafiłam obsługiwać nożyczek lewą ręką.
Mamusia zawsze robiła to za mnie.
Proszę, zrobione.
Co za kłopot! ??
Dobranoc, Ponty.
Dobranoc, Tallis.
Bez paniki! To tylko ja.
Fiona, prawie wyszłam z siebie.
To tu się skrywasz, gdy gasną światła.
Myślałam, że możesz być w środku kuszącego romansu.
Nie marzniesz tu na kość?
Kocham Londyn.
Myślisz, że to wszystko zostanie zbombardowane i zniknie?
Nie.
Nie wiem.
Piszesz o siostrze Drummond?
- Piszesz o mnie? - Czasami.
- Mogę spojrzeć? - Wolałabym nie. To prywatne.
Nie widzę sensu pisania opowieści, jeśli nikt jej nie przeczyta.
- Jeszcze nie jest do czytania. Nie jest skończona. - O czym jest?
- Jest skomplikowana. - Tak?
Jest po prostu...
Jest o młodej dziewczynie, młodej i głupiej dziewczynie, która widzi coś
z okna sypialni, czego nie rozumie, ale myśli, że rozumie.
Pewnie jej w ogóle nie skończę.
Patrzę na ciebie, Tallis i jesteś taka tajemnicza.
Nigdy nie byłam tajemnicza.
- Wiesz, co dziś zdecydowałam? - Co?
Nigdy nie poślubię mężczyzny, który nie będzie z Królewskiej Marynarki.
Jest tutaj. Cecilia Tallis.
Myślę, że to jest jej adres.
Dziękuję.
"Droga Cecilio. Proszę nie wyrzucaj tego bez przeczytania.
Jak widzisz na papierze listowym, jestem w szpitalu Św. Tomasza,
będąc na szkoleniu pielęgniarek.
Zdecydowałam się nie pójść na Cambridge."
O, Boże.
"Zdecydowałam się być użyteczna. Zrobić coś praktycznego."
W gazecie jest napisane, że armia dokonuje strategicznego odwrotu.
Tak, widziałam to.
To eufemizm na odwrót.
"Nieważne, jak ciężko pracuję, nieważne przez ile godzin,
nie mogę uciec od tego, co zrobiłam
i co to oznaczało.
Zaczynam to dopiero w pełni pojmować.
Cee, proszę napisz i powiedz, że możemy się spotkać.
Twoja siostra, Briony."
- Więc masz? - Co mam?
Tajemniczego narzeczonego we Francji. To wszyscy myślą.
Nie, oczywiście, że nie.
Wyobraź sobie tę niepewność, czy wróci.
Nigdy nie byłam zakochana.
Co, nigdy? Nawet nie byłaś zauroczona?
Raz byłam zauroczona, kiedy miałam 10 lub 11 lat.
Wskoczyłam do rzeki, aby sprawdzić, czy uratuje mnie przed utopieniem.
- Teraz to się droczysz. - Och, nie. I mnie ocalił.
Ale gdy tylko powiedziałam mu, że go kocham, to uczucie tak jakby znikło.
Coś się stało.
Na zewnątrz, szybko.
Robbie.
Przepraszam.
Siostro Tallis, mówi pani trochę po francusku, jeśli dobrze pamiętam.
Tylko szkolny francuski, siostro.
Jest żołnierz na łóżku 13. Idź z nim posiedź przez chwilę. Potrzymaj go za rękę.
Idź.
W końcu jesteś.
Siostra mnie przysłała na małą pogawędkę.
Pamiętam twoją siostrę.
Zawsze była taka miła.
Co teraz robi?
Też jest pielęgniarką.
W końcu wyszła za tego mężczyznę, w którym była tak bardzo zakochana?
Zapomniałem, jak się nazywał.
Robbie?
Mam nadzieję, że wkrótce wyjdzie za niego.
Robbie.
Tak, zgadza się.
A ty?
Jak się nazywasz?
Luc.
Luc Cornet.
A ty?
Tallis.
Ładne.
Teraz cię pamiętam.
Angielska dziewczyna.
Pamiętasz swoją pierwszą wizytę w Millau?
Pracowałem przy piecu z ojcem.
Słyszałem twój akcent.
Możesz mi wyświadczyć przysługę, Tallis?
Te bandaże są zbyt ciasno,
możesz je troszkę poluzować, proszę?
Oczywiście.
Pamiętasz moją młodszą siostrę, Anne?
Wciąż gra ten mały fragment Debussy,
pamiętasz?
Wygląda tak poważnie, gdy gra.
I nasze croissant,
co myślisz o nich?
Najbardziej pyszne w Millau.
Tak.
Cała jakość masła.
Tak.
Dlatego przychodziłaś codziennie?
Bo wiesz,
moja matka ma dobrą opinię o tobie.
Według niej,
powinniśmy się pobrać latem.
Och, tak?
Tak.
Mam nadzieję, że tak jest wygodniej.
Kochasz mnie?
Tak.
Możesz zostać jeszcze chwilę?
Jestem przerażony.
- Tallis. - Briony.
Nazywam się Briony.
Wstań, siostro Tallis.
Teraz idź i zmyj krew z twarzy.
Marynarka zasłużyła na naszą nieskończoną wdzięczność. Armia jest niepokonana.
Odwaga przeprowadziła ich przez niezdobyte, ich duch nie zmiękł.
To jest epika Dunkierki.
Nazwa, która będzie żyć wiecznie w annalesach wojny.
NA DOMOWYM FRONCIE
Na kursie pełnej podróży,
królowa Elżbieta odwiedza fabrykę czekolady na północy Anglii.
Cukierniczy magnat i przyjaciel brytyjskiej armii,
pan Paul Marshall, oprowadził królową po fabryce "Amunicji Armii"
wraz ze swoją uroczą narzeczoną, panną Lolą Quincey.
Cóż to za para.
Niech Amunicja wciąż nadchodzi. Nasi chłopcy mają apetyt na słodycze.
Po drugie, jako zadośćuczynienie za grzechy i aby uniknąć cudzołóstwa,
takie osoby nie dostają daru wstrzemięźliwości,
mogą się pobrać i być nadal niesplamioną częścią ciała Chrystusowego.
Po trzecie, zostało nakazane dla wzajemności społeczeństwa, pomocy i komfortu,
że człowiek musi mieć drugą połowę.
Widziałam go.
Dlatego też, jeśli ktoś może pokazać sprawiedliwy powód,
dlaczego nie mogą prawnie zostać połączeni...
Wiem, że to był on.
... niech teraz przemówi, albo zamilknie na wieki.
Widziałam go. Widziałam go na własne oczy.
Przepuść panią pielęgniarkę.
Jadą dziś na wieś. Nigdy wcześniej nie byli poza Londynem.
Mam nadzieję, że dostaną miłą rodzinę.
Biorąc ich, nie wiedzą, w co się pakują.
Chodźcie.
Szukam panny Tallis. Cecili Tallis.
Zastałam?
Tallis! Drzwi!
Spróbowałabym napisać. Nie odpisałabyś.
Musimy porozmawiać.
- Jesteś teraz siostrą oddziałową? - Tak.
Dzięki.
Chcę iść do sędziego i zmienić zeznania, Cee.
Nie nazywaj mnie tak.
Proszę, nie nazywaj mnie tak.
Wiem, że to, co zrobiłam, było straszne. Nie oczekuję, że mi wybaczysz.
Nie martw się, nie wybaczę.
Jesteś niewiarygodnym świadkiem. Nie otworzą na nowo sprawy.
Przynajmniej mogę wszystkim powiedzieć, co zrobiłam.
Mogę wrócić do domu i wyjaśnić mamusi, tatusiowi i Leonowi...
- Więc co cię powstrzymuje? - Chciałam najpierw się z tobą zobaczyć.
Nie chcą więcej o tym słuchać.
Ta nieprzyjemność została schowana w przeszłości, bardzo ci dziękuję.
Ale...
Spóźnię się. Lepiej już pójdę.
Przepraszam.
Śpi tak głęboko.
- Co ona tu robi? - Chciała porozmawiać ze mną.
Tak, o czym?
- O strasznej rzeczy, którą zrobiłam. - Robbie. Kochanie.
Będę z tobą szczery.
Jestem rozdarty pomiędzy złamaniem ci karku, a zrzuceniu cię ze schodów.
Och, Boże.
Masz pojęcie, jak to jest być w więzieniu? Oczywiście, że nie masz.
Powiedz mi, sprawiało ci to przyjemność, myśląc o mnie będącym w środku?
- Nie. - Ale nic z tym nie zrobiłaś.
- Nie. - Myślisz, że napastowałem twoją kuzynkę?
- Nie. - Wtedy tak myślałaś?
Tak, ale tak i nie.
- A co sprawia, że teraz jesteś taka pewna? - Dorastanie.
- Dorastanie? - Miałam 13 lat.
Jak dorosła musisz być, aby pojąć różnice pomiędzy dobrem, a złem?
Ile ty masz, 18?
Musisz mieć 18 lat, zanim będziesz mogła przyznać się do kłamstwa?
Są żołnierze w wieku 18 lat, wystarczająco starzy, aby zostawiać ich przy drodze na pewną śmierć ,
- wiedziałaś o tym? - Tak.
Pięć lat temu, nie obchodziło cię powiedzenie prawdy.
Ty, cała twoja rodzina, po prostu założyliście, że z powodu mojego wykształcenia,
byłem tylko troszkę lepszy od służącego. Wciąż nie godny zaufania!
Dzięki tobie, byli w stanie zamknąć szereg i rzucić mnie na pożarcie pieprzonym wilkom!
- Robbie! Spójrz na mnie, spójrz na mnie. - Nie!
Wróć. Wróć.
Wróć do mnie.
Briony.
Nie zostało wiele czasu.
Robbie musi zgłosić się o 6:00 i musi złapać pociąg.
Więc usiądź.
Są pewne rzeczy, które dla nas zrobisz.
Pójdziesz do swoich rodziców, jak tylko będziesz mogła,
i powiesz im wszystko, co muszą wiedzieć,
by byli przekonani, iż zeznania, które dałaś były fałszywe.
Spotkasz się z doradcą prawnym, sporządzisz oświadczenie,
podpiszesz, poświadczysz, wyślesz nam kopie. Jasne?
Tak.
Napisz mi dokładny list wyjaśniający, co się stało,
aż do wydarzeń, gdy widziałaś mnie przy jeziorze.
Postaraj się tam napisać wszystko, co pamiętasz
z tego, co tamtej nocy robił Danny Hardman.
- Hardman? - Tak.
To nie był Danny Hardman.
To był przyjaciel Leona, Marshall.
Nie wierzę ci.
Poślubił Lolę. Właśnie przyszłam z ich ślubu.
Lola nie będzie mogła teraz zeznawać przeciwko niemu.
Jest nietykalny.
Bardzo, bardzo przepraszam za ból, który sprawiłam.
Bardzo, bardzo przepraszam.
Po prostu zrób to, o co cię prosimy.
Spisz to wszystko, prawdę, bez rymów. Bez upiększenia, bez przymiotników.
A potem zostaw nas w spokoju.
Zrobię tak, przyrzekam.
Przepraszam. Możemy przerwać na chwilę?
Oczywiście. Czy coś się stało?
Potrzebuję kilka minut dla siebie.
... minut dla siebie.
Briony Tallis, pani nowa powieść, pani 21-sza, nosi tytuł "Pokuta". Jest...
Briony?
Przepraszam. Możemy przerwać na chwilę?
Briony Tallis, chciałbym pomówić o pani nowej powieści, "Pokucie",
która wychodzi za parę dni równolegle do pani urodzin.
- To pani 21-sza powieść... - To moja ostatnia powieść.
Och, naprawdę? Przechodzi pani na emeryturę?
Umieram.
Mój lekarz mówi, że mam coś, co nazywa się vascular dementia,
co w gruncie rzeczy jest serią małych wylewów.
Twój mózg się zamyka, tracisz słowa, tracisz pamięć,
co dla pisarki jest całym sednem.
Dlatego w końcu napisałam tę książkę. Musiałam.
I dlatego, oczywiście, to moja ostatnia powieść.
Co zabrzmi dziwnie,
właściwe będzie nazwaniem jej moją pierwszą powieścią.
Napisałam kilka szkiców, jak byłam w szpitalu Św. Tomasza podczas II wojny światowej.
Nie mogłam znaleźć sposobu, by to zrobić.
Dlatego, że powieść jest autobiograficzna, zgadza się?
Tak, dokładnie. Nie zmieniłam żadnych imion, łącznie ze swoim.
W tym tkwił problem?
Nie.
Zdecydowałam od dłuższego czasu, by powiedzieć całą prawdę.
Bez rymów, bez upiększeń.
I myślę...
przeczytacie książkę, zrozumiecie dlaczego.
Dostałam naoczne świadczenia wszystkich wydarzeń, których osobiście nie byłam świadkiem,
warunków w więzieniu, ewakuacji Dunkierki, wszystkiego.
Ale efekt tego, szczerze mówiąc, był raczej bezlitosny.
Nie mogłam sobie wyobrazić, jakiemu to mogło służyć celowi.
Jakiemu? Przepraszam. Czy nie służy to szczerości?
Szczerości.
Albo rzeczywistości.
Ponieważ, w zasadzie,
byłam zbyt wielkim tchórzem, aby pójść zobaczyć siostrę w czerwcu, 1940 roku.
Nigdy nie podjęłam tej podróży do Balham.
Masz pojęcie, jak to jest być w więzieniu?
Scena, w której wszystko im wyznaję, była wyobrażona.
Śpij tak głęboko.
Wymyślona.
Jak dorosła musisz być, aby pojąć różnice pomiędzy dobrem, a złem?
I w zasadzie to nigdy nie mogło mieć miejsca.
Ponieważ...
Robbie Turner zmarł na posocznicę w Bray-Dunes
1 czerwca 1940 roku,
w ostatni dzień ewakuacji.
Na razie, kolego.
Nigdy nie mogłam naprawić spraw z moją siostrą, Cecilią,
ponieważ zginęła 15 października 1940 roku,
przez bombę, która zniszczyła główny przewód gazu i wody nad stacją metra w Balham.
Więc...
Moja siostra i Robbie nigdy nie mogli spędzić razem czasu,
którego tak bardzo pragnęli i na który zasłużyli.
Co od tamtego czasu, ja...
Od tamtego czasu zawsze miałam wrażenie, że temu zapobiegłam.
Ale co za nadzieję,
czy satysfakcję mógłby czytelnik czerpać z takiego zakończenia?
Więc, w książce, chciałam dać Robbiemu i Cecili to, co stracili za życia.
Wolałabym myśleć, że to nie słabość, albo wykręt,
ale ostatni akt dobroci.
Dałam im ich szczęście.
REŻYSERIA:
PRODUKCJA:
SCENARIUSZ:
NA PODSTAWIE POWIEŚCI:
PRODUCENCI WYKONAWCZY:
WYSTĄPILI:
ZDJĘCIA:
MUZYKA: